HBR یا همان موسسه هاروارد بیزنس ریویو با همکاری Mastercard به تازگی گزارشی در باب اقتصادهای جهان از دیدگاه پیشرفت زیرساخت های دیجیتال منتشر نمودند. در سال 2020 اقتصاد دنیا حدود 4.4 درصد به طور میانگین افول داشت. در نقطه مقابل پاندمی کرونا باعث شد سرعت دیجیتالیزه شدن جهان بیشتر شود.

در این گزارش مبسوط 90 کشور دنیا بر اساس 160 شاخص کلیدی پیشرفت دیجیتال بررسی شدند. این 160 شاخص در واقع نسخه بروز شده شاخص های پیشرفت دیجیتال در دنیا بودند که پس از انتشار نسخه های 2015 و 2017 توسط HBR مورد بازنگری قرار گرفتند. چهار پیشران کلیدی طراحی شاخص ها در این گزارش

  1. شرایط تامین نهاده های اقتصاد دیجیتال
  2. شرایط تقاضا (میزان تقاضا برای دیجیتالیزه شدن از سوی مصرف کننده ها)
  3. محیط تحقیقاتی رشد و پیشرفت اقتصاد دیجیتال (قوانین حمایتی دولتی برای پشتیبانی از دیجیتالی شدن اقتصاد)
  4. محیط تغییر و نوآوری (شرایط ورودی های مورد نیاز برای ایجاد محیط نوآور در اقتصاد)

بودند.

در نهایت این 90 کشور در 4 دسته تقسیم بندی شدند. این 4 دسته عبارتند از:

1- اقتصادهای دیجیتال برجسته

2- اقتصادهای دیجیتال پایدار و رو به افول

3- اقتصادهای دیجیتال در حال گسترش

4- اقتصادهای دیجیتال در حال ظهور

در این دسته بندی ایران در کنار کشورهایی همچون ویتنام، هند، اندونزی، مراکش و چند کشور دیگر در دسته اقتصادهای دیجیتال در حال گسترش قرار گرفت.

 

 

این دسته مختص کشورهایی است که زیرساخت های دیجیتال محدود دارند اما به سرعت در حال تغییر این شرایطند. مشخصه های اصلی این دسته شامل موارد زیر می باشند:

  1. گسترش دسترسی به اینترنت همراه با کیفیت
  2. تقویت محیط تحقیقاتی و ارتقای قوانین دیجیتال
  3. سرمایه گذاری روزافزون در بازارهای دیجیتال و تحقیق و توسعه دیجیتال
  4. برداشتن گام های موثر در زمینه از بین بردن تفاوت های جنسیتی و جغرافیایی و مذهبی در دسترسی به ابزار دیجیتال